Próżno szukać na mapie Polski miejsca podobnego do Muzeum Przemysłu Naftowego i Gazowniczego im. Ignacego Łukasiewicza w Bóbrce. Placówka jest zupełnie wyjątkowa w skali kraju, a i na świecie niewiele jest podobnych obiektów. Muzeum funkcjonuje od 1961 r., na terenie najstarszej, nieprzerwanie czynnej kopalni ropy naftowej na świecie. Placówka powstała, aby zachować i ochronić przed zniszczeniem autentyczne budynki, maszyny, urządzenia, narzędzia, dokumenty o polskim przemyśle naftowym; by prawda i pamięć o świetności polskiej myśli technicznej przetrwała na pożytek następnych pokoleń.

Muzeum ma formę skansenu, gdzie na powierzchni prawie 20 ha zgromadzono eksponaty, będące bogactwem XIX-wiecznej wiedzy inżynieryjnej, a także świadectwem stopniowej ewolucji i doskonalenia tejże wiedzy. Głównym celem placówki jest propagowanie wiedzy o miejscu narodzin przemysłu naftowego i to w oparciu o oryginalne eksponaty pochodzące z czasów pionierskich działań współzałożycieli kopalni: Ignacego Łukasiewicza, Tytusa Trzecieskiego i Karola Klobassy-Zrenckiego. Największą wartością Muzeum są XIX- wieczne obiekty, przypominające o światowym pierwszeństwie bóbrzeckiej kopalni oraz o potędze galicyjskiego przemysłu naftowego.

Dbając o doskonałą kondycję infrastruktury dawnej kopalni, placówka rozwija się zgodnie z najnowocześniejszymi trendami w muzealnictwie. W ostatnim czasie otwarto nowe ekspozycje, oparte na multimedialnych, atrakcyjnych formach prezentacji. Dzięki zastosowaniu nowoczesnych technologii, nadano nowe życie statycznym do tej pory eksponatom i oddano atmosferę pracy kopalni sprzed 160 lat. Specjalnie przygotowane widowiska i słuchowiska, wizualizacja postaci i wnętrz, dźwięk pracujących urządzeń oraz charakterystyczny zapach, pozwalają turystom odwiedzającym Muzeum w Bóbrce, przenieść się do epoki Ignacego Łukasiewicza.

www.bobrka.pl

zdjęcie z archiwum – Załoga Kopalni Ropy naftowej w Bóbrce 1908 r.